Τετάρτη 28 Αυγούστου 2019

Ελπιδα στα χρονια του χαους

Αλλη μια νυχτα σαν κ εκεινες, εκεινες που φοβαμαι που με αφηνουν συξυλη χωρις υπνο.
Μια νυχτα ακομα που με γεμιζουν τα γιατι  και οι συλλογισμοί, ξερεις απαυτους χωρις νοημα χωρις συνοχή.

Αναβω τσιγαρο  καθως σκεφτομαι και γελαω, πικρα διχως ηχο.
Η ειρωνεία  παντα με εσωζε και η απαξιωση μ'εκανε να νιωθω ασφαλης.

Ποσοι δειλοι ακομα να περασουν απαυτα τα μονοπατια ποσοι ακομα που θα γυρισουν πισω γιατι τους τρομαζει η ανάβαση ?

Βραχια παντου κ φως λιγοστο αλλα απο πισω ακουγεται το κυμα, υποσχεση δροσιας και λαχταρας. Απολυτης ελευθεριας.
 Ειναι παραξενα εδω, κανενας χαρτης μονο το σφιξιμο στο στερνο, "εδω ειμαστε" σκεφτομαι καθως αναβω το τσιγαρο νουμερο 19.

Φτανω κορυφη και ανοιγω τα ματια, μοιάζουν  ολα τοσο μικρα κ ανουσια απο εδω πανω, αλλα παντα οι κορυφες ειναι μοναχικες. Οπως ξαναειπα περνανε πολλοι δειλοι απο δω στις μερες μας , ψαχνουν τον ευκολο  δρομο αυτον που δεν εχει τιποτα και καταληγει στο πουθενα. Ισως σε καποια παραλια κατεστραμμενη απο αλλα ξενα χερια απο χερια που δε σεβαστηκαν που δε νοιαστηκαν. Οχι ομως αυτο που βλεπω εγω.

Εισπνεω τον αερα , ακομα και με τόση  πισσα στα πνευμονια μπορω να τα νιωσω ολα καλυτερα. Τιποτα δεν ηταν τυχαίο  μητε κανονισμενο. Αλληλουχια γεγονότων , ισως, δε θα το ψαξω και πολυ.

Απλώνω  τα χερια μου μπροστα να τα γλυψουν οι τελευταιες ακτινες του ηλιου και νιωθω οτι κραταω τον κοσμο στις παλαμες μου και ακομα δε μπορω να το πιστεψω. Ποσα χρονια στη στασιμότητα  απο φοβο , ποσες στιγμες χαμενες στα "οχι" και στα "μη".

Σταζει δακρυ. Δε μπορω ακομη να το πιστεψω. Ελευθερια στα χρονια της μιζεριας και καρδια πιο φουσκωμενη απο ποτε γεματη ελπιδα.

Καθομαι και περιμένω  μηπως ακουσω βηματα, μηπως καποιος τελικα αλλαξει γνωμη, βλεπεις  θελω ακομη κ τωρα να μοιραστώ  τη θεα, τη μικρη αυτη κορυφη που κατεκτησα κ πάτησα με τη δυναμη μου.

 Χερια δυνατα ετοιμα να βοηθησουν οποιον ειναι  αρκετα γενναιος. Ποτε δεν ειμαστε ετοιμοι παραγματικα, ποτε δε θα κοιταξουμε το φοβο καταματα κ θα τον στειλουμε στο διαολο.
Αλλα σου υποσχομαι αυτο, αν με βρεις θα σου κρατησω το χερι ακομη κ αν πρεπει να το ξανακανω απο την αρχη γιατι  σου ειπα η θεα εχει αξια μονο αν τη μοιραζεσαι.

Τρίτη 6 Αυγούστου 2019

Short and to the point

"What you long for isn't  coming and your prince charming is most probably an ass."

Eventually.

And I felt it, right beneath my ribcage, a short and sharp familiar pain.

It's  been so long I almost forgot how it was.

When all you've  ever been doesn't  amount to too much every small hit can knock you down.

One more lost fight, one more scar to add to the rest of them.
It's  all fun and games until you end up hurt.

Until you hurt yourself one more time.

Comfort doesn't  come easy and the substances don't  work all that great.
It all hurts a bit too much when you long for human comfort

Companionship.
Someone to lift you up instead of tear you down.

How can it be that we offer others this luxury but never to ourselves. How we keep a straight face whilst we or them twist the knife deeper into the wound.

And I keep wondering how good is good enough, or when if ever will people open their eyes to see.

See what's  good and ignore what makes them  fall.

I'll  build you wings while I keep clipping mine, it doesn't  even matter that much. These legs will take me where I need to be and your flight will be glorious.

Eventually. In time.

Παρασκευή 2 Αυγούστου 2019

Huh

Another night that finds me sober and alone.

Another night accompanied  by thoughts I shouldn't  have, longing for what will never truly be mine.

He will never notice, I will make sure.

Is kindness ever gonna be enough?

If I knew how to stop that silly beat in my chest I would, to spare myself the pain.

And even though I know how this ends I can't  run away.

Silly little thing, brokenhearted no more.